Imogen Campbell
About three in the afternoon Jesus cried out in a loud voice, 'Eli, Eli, lema sabachthani?' (which means 'My God, my God, why have you forsaken me?'). Matthew 27:46, NIV
This is the fourth statement Jesus screamed from the cross. Some standing there that day thought Jesus was calling Elijah, a pivotal figure in Israel’s history.
I have heard it preached that sin separated God the Father and God the Son. And sin is the only thing that could ever make God turn away from Jesus. But after a life marked by perfect obedience, I was always challenged by the thought that God would “abandon” Him at His darkest hour. It never made sense to me.
Here is the thing though. God sees sin every day: all the horrors perpetrated against humanity – day in day out. Why would God turn away from a beloved Son in the most excruciatingly painful moment of his earthly life? Even more vexing is the fact that they are ONE.
I asked myself whether sin could destroy the unity of the Godhead even for just three days? And if that were the case, could God turn his face from us and our sin too while we are alive? Jesus was bearing our sin but had not yet died when he made his statement about being forsaken.
The Bible teaches that God knows exactly what goes on in the realms of death and judgment. And the devil, who is deep in the sin stuff, appears in Scripture as an accuser in God’s throne room. My mind has always been well boggled by this.
Then I discovered that Jesus was quoting Scripture in Aramaic – Psalm 22:1 to be exact and that various verses in the chapter specifically described his situation that day. In the end, the "Word of God", (Revelation 19:13, also written about in 1 John 1:1), was screaming the Word of God to us.
He could relate to us when we feel forsaken. Jesus had earlier asked Father God to forgive us humans.(Luke 23:34) Then he said, “It is finished” (John 19:30) and then “Father, into your hands I commit my spirit.” (Luke 23:46)
Whatever may have happened in the spiritual realm – forsaken or not – it certainly was finished perfectly for our redemption as sinners. I am so grateful for what Jesus did that day on the cross. You?
Prayer: Father, please forgive me when I am in sin that causes separation. Jesus was the One who died so that we can come to you freely in prayer. We praise you, Lord. Amen.
Imogen Campbell
Teen drie-uur het Jesus hard uitgeroep: “Eli, Eli, lemá sabagtani?” Dit is: My God, my God, waarom het U My verlaat? Matteus 27:46, 1983-vertaling
Dit is die vierde kruiswoord wat Jesus van die kruis af uitgeroep het. Sommige van diegene wat daardie dag daar was, het gedink Jesus roep na Elia, 'n belangrike figuur in Israel se geskiedenis.
Ek het al verskeie preke gehoor dat sonde God die Vader en God die Seun van mekaar geskei het. Sonde is die enigste ding wat ooit kon toelaat dat God van Jesus wegdraai. Maar na Jesus se lewe van volmaakte gehoorsaamheid, was die idee dat God Hom in sy donkerste uur kon verlaat, moeilik vir my om te verstaan. Dit het net nie sin gemaak nie.
Die punt is God sien dag in en dag uit sonde, al die gruweldade wat die mensdom pleeg. Hoekom sou Hy sy geliefde Seun in die verskriklikste pynlike oomblik van sy lewe op aarde verlaat het? Nog meer verwarrend is die feit dat Hulle EEN is.
Ek het myself afgevra of sonde die eenheid van die Godheid kon vernietig, selfs al was dit net vir drie dae? En as dit die geval is, kan God ook van ons en ons sonde wegdraai terwyl ons nog leef? Jesus het ons sonde gedra, maar Hy het hierdie woorde oor God wat Hom verlaat het uitgeroep nog voordat Hy gesterf het.
Die Bybel leer ons dat God weet presies wat in die doderyk en in die hiernamaals gebeur. En die duiwel, wat baie betrokke is by sonde, verskyn op verskeie plekke in die Skrif as die aanklaer in God se troonkamer. Dit het my nog altyd verstom.
Toe ontdek ek dat Jesus in Aramees uit die Skrif aangehaal het – Psalm 22:2 om presies te wees. Verskeie verse in die Psalm beskryf sy omstandighede op die dag van die kruisiging. In die einde het die "Woord van God" (Openbaring 19:13, na wie ook in 1 Johannes 1:1 verwys word), die Woord van God vir ons uitgeroep.
Hy kan meegevoel met ons hê wanneer ons verlate voel. Jesus het vroeër daardie dag aan die kruis reeds die Vader gevra om ons mense te vergewe. (Lukas 23:34) Hy het toe gesê: “Dit is volbring!” (Johannes 19:30) en daarna “Vader, in u hande gee Ek my gees oor.” (Lukas 23:46)
Wat ook al in die geestelike wêreld gebeur het – verlate of nie – ons verlossing as sondaars was definitief volmaak afgehandel. Ek is so dankbaar vir wat Jesus daardie dag aan die kruis gedoen het. En jy?
Gebed: Vader, vergewe asseblief my sondes wat my van U skei. Jesus is die Een wat gesterf het om dit vir ons moontlik te maak om direk tot U in gebed te nader. Ons loof U, Here Jesus. Amen
Imogen Campbell
Those who had been scattered preached the word wherever they went. Acts 8:4, NIV
Living for Christ has sometimes ended in death for stalwarts of the faith. John 15:20 explicitly states: “If they persecuted me, they will also persecute you.”
Years ago, God started to reveal eschatological passages to me. At the time, there was very little sign of it, excuse the pun. A decade later and it is mainstream news.
As wars, rumours of wars, and nations raging against each other continue, and as we hear of famines and earthquakes as precursors to a time of great suffering, some of Jesus’ most haunting words recorded in Matthew 24:9 come to mind: “Then you will be handed over to be persecuted and put to death, and you will be hated by all nations because of me.”
Persecution is nothing new. Saul of Tarsus, named after a place in modern-day Türkiye, was instrumental in the persecution experienced by the Jerusalem church in its early days.
Acts 8:1-4 reveals how Saul approved of Stephen’s stoning and set out to kill Christians. But as we also saw, God stopped him in his tracks. Later, the Lord showed him how much he would suffer for the name of God.
The effect it had on the church though was expansive as illustrated by the passage above. The message spread like wildfire.
A faithful saint called Polycarp was once the bishop in a town then called Smyrna, near Ephesus also in modern-day Türkiye. He is said to have been one of the last to sit at the feet of the Apostle, John. Another parallel to Paul who sat under Gamaliel.
At about the age of 86, Polycarp was arrested by Roman authorities during a time of persecution. He was expected to renounce his faith in God, and pledge allegiance to Caesar. The account of his martyrdom records that he refused; explicitly declaring that he knew who his King was and could not betray him.
He was sentenced to death at the pyre. Legend has it that when they set him on fire, it billowed all around him but did not kill him – instead it emitted a sweet aroma. To finish him off, they then stabbed him with a dagger. Sound familiar? His copious blood put out the flames.
Deus Vult (“God wills it”), some medieval knight might have shouted going into battle. Polycarp certainly battled to the end. What would put out your fiery fervour of faith?
Prayer: Lord, nobody wants to die. Help us to stand strong in our faith. Amen.
Imogen Campbell
Die gelowiges wat uitmekaar gejaag is, het so ver as wat hulle gegaan het, die evangelie verkondig. Handelinge 8:4, 1983-vertaling
Om vir Christus te leef, het soms die dood van gelowiges tot gevolg. In Johannes 15:20 sê Jesus baie duidelik: "As hulle My vervolg het, sal hulle julle ook vervolg."
Jare gelede het God my gelei om van die gedeeltes wat oor die eindtye handel in die Bybel te ontdek. Op daardie stadium was daar min tekens van dit wat daar genoem word, maar 'n dekade of wat later en dit is hoofstroom nuus.
Soos oorloë, gerugte van oorloë en nasies se woede teen mekaar voortduur, en soos ons hoor van hongersnood en aardbewings as voorlopers van 'n tyd van groot lyding, dink 'n mens onwillikeurig aan Jesus se woorde wat in Matteus 24:9 opgeteken is: “Die mense sal julle oorlewer om mishandel te word, en hulle sal julle doodmaak. Julle sal deur al die nasies gehaat word omdat julle my Naam bely."
Vervolging is niks nuuts nie. Saulus van Tarsus – 'n plek wat steeds in die hedendaagse Turkye so genoem word – was instrumenteel in die vervolging wat die vroeë kerk in Jerusalem beleef het.
In Handelinge 8:1-4 lees ons hoe Saulus die steniging van Stefanus goedgekeur het en daarop uit was om Christene dood te maak. Ons sien egter ook dat God hom in sy spore gestop het. Later het God aan hom gewys hoeveel hy vir die Here se Naam sou ly.
Soos genoem in ons teksvers, was die effek op die kerk omvangryk. Die evangelie het soos 'n veldbrand versprei.
'n Gelowige man, Polycarpus, was op 'n tyd die biskop van Smirna, naby Efese, ook geleë in die hedendaagse Turkye. Volgens oorlewering was hy van die laastes wat aan die voete van die apostel Johannes gesit het. Nog 'n ooreenkoms met Paulus, wat aan die voete van Gamaliël gesit het.
Toe hy ongeveer 86 jaar oud was, is Polycarpus tydens 'n tyd van vervolging deur die Romeinse owerhede gevange geneem. Daar is van hom verwag om sy geloof in God af te sweer en aan Caeser trou te sweer. In 'n verslag oor sy marteling is dit aangeteken dat hy geweier het en baie duidelik verklaar het dat hy weet wie sy Koning is en dat hy Hom nie kon verloën nie.
Hy is ter dood veroordeel om op die brandstapel te sterf. Volgens oorlewering is hy aan die brand gesteek, maar die vuur het net om hom gebrand en in plaas van om hom dood te brand, het dit 'n soet geur versprei. Om hom dood te maak, het hulle hom toe met 'n dolk gesteek. Klink dit bekend? Sy bloed het die vlamme geblus.
Deus Vult (as God wil) het 'n Middeleeuse ridder miskien uitgeroep wanneer hy die stryd betree. Polycarpus het tot die einde die stryd gestry. Wat sal jou vurige geloofsywer blus?
Gebed: Here, niemand wil sterf nie. Help ons om vas te staan in ons geloof. Amen
Ruanne van Zyl
Wees veral versigtig met wat in jou hart omgaan, want dit bepaal jou hele lewe. Spreuke 4:23, 1983-vertaling
Die hart waarvan hierdie vers praat, is nie net emosies nie, maar die sentrum van ons gedagtes, begeertes en motiewe. Alles wat ons doen, begin hier. Daarom sê God ons moet dit “veral versigtig” bewaak.
Ons harte word daagliks beïnvloed deur wat ons sien, hoor en oor dink. Negatiewe woorde, vergelyking met ander, vrees en bitterheid kan stil-stil wortelskiet. As ons dit nie aanspreek nie, begin dit ons houding en optrede beheer. 'n Onbewaakte hart lei tot 'n onrustige lewe.
Om jou hart te bewaak, beteken nie om koud of afgesluit te wees nie. Dit beteken om doelbewus te kies wat jy toelaat om jou binneste te vorm. Dit vra dat ons gereeld ons gedagtes aan God se waarheid toets. Wanneer leuens soos “ek is nie goed genoeg nie” of “niks sal verander nie” opkom, moet ons dit vervang met wat God sê.
'n Gesonde hart bring lewe. Dit lei tot geduld, liefde en wysheid in moeilike situasies. Wanneer ons hart vol vrede is, reageer ons anders op druk en konflik. Die kwaliteit van ons lewe word dus direk beïnvloed deur die toestand van ons binneste wêreld.
God is nie net geïnteresseerd in ons dade nie, maar in wat dit dryf. Wanneer ons Hom toelaat om ons harte te reinig en te vernuwe, verander Hy ons van binne na buite.
Gebed: Here, wys my wat in my hart nie van U af kom nie. Help my om my gedagtes te vul met u waarheid en my hart te bewaak sodat my lewe U eer. Amen.